De laatste boeken die ik gelezen heb, hebben me niet kunnen boeien. Als ik niet beter wist, stopte ik met lezen. Van de Hongaar Sándor Márai (naar wie ik ooit een toneelstuk zag, maar nooit een roman las) koos ik Gloed (in het Frans Les Braises, want ik las het in het Frans). Een verhaal dat pas op het einde interessant wordt, en voor het overige lijdt aan (te) veel beschrijvingen, vond ik.
Daarna koos ik voor Nachtzug nach Lissabon, dat ik ook in het Frans las (allemaal uit jobernst, of vakidiotie). Maar ook de Zwitser Pascal Mercier raakte me niet echt. Mijn nochtans overdreven plichtbewustzijn bracht me zelfs niet tot het einde van het boek. Halverwege stopte ik er mee, en omdat het een pocketeditie was, ligt mijn exemplaar nu al op het containerpark. Geen zorg, dacht ik, er is nog Kalme Chaos, een klepper van Sandro Veronesi. De titel sprak me al een tijdje aan, de cover stootte me al een tijdje af. Het boek begon leuk, maar ook bij Veronesi heb ik mezelf moeten dwingen om de roman uit te lezen. Wat een ballast. Naar de film, die pas uit is, ga ik zeker niet kijken.
Dit lijstje is allesbehalve exhaustief. Het zijn gewoon mijn 3 laatste ontgoochelingen.
BartleestK 