Er was een tijd dat ik categoriek weigerde om bestsellers te lezen. Voor geen geld kon ik worden overtuigd: het was beneden mijn waardigheid, voer voor niet-lezers. Met de jaren ben ik een heel klein beetje milder en een stuk verstandiger geworden. Bestsellers gaan er ook in, geen a priori meer tegen. Neem nu Stieg Larsson. Een Zweed die jong sterft (50 jaar), nog voor z’n eerste boek uit is. En een bestseller wordt het: de Millennium-trilogie ligt in elke boekenwinkel, verkoopt als zoete broodjes.
Goede marketing ook: in het Nederlands wordt het eerste deel van de trilogie (Mannen die vrouwen haten) tegen 10 euro aangeboden. 10 euro voor 600 bladzijden. En het werkt: ook ik bleef niet onverschillig bij de nochtans eerst ongeloofwaardige samenwerking van Mikael Blomkvist en Lisbeth Salander. Laat staan de relatie en de seks. En O.K., het mocht wat minder zijn. In 400 bladzijden was het mij beter bevallen. En ik ben geen onvoorwaardelijke fan geworden: deel 2 en 3 van de trilogie haal ik niet onmiddellijk in huis. Maar ik vond het wel een boeiende kerst dit jaar, dankzij Stieg Larsson.
BartleestK 