Meestal heb ik er geen tijd voor (boeken moeten op de eerste plaats komen). Tijdschriften zijn nochtans een grote passie van mij. Misschien was ik beter gaan werken in die sector. Misschien. Ondertussen volg ik op een afstand geïnteresseerd de nieuwe publicaties. Eerste nummers koop ik dikwijls, tenzij het echte vrouwenbladen zijn.
Met Courrier International heb ik de laatste tijd een bijzondere band. Elke keer dat ik naar Rijsel ga (en dat is bijna elke week) koop ik het laatste nummer. Ik heb er geen tijd voor om alles te lezen, maar alleen al doorbladeren is een geestesverruimende activiteit. Vertaalde artikels uit de pers van de hele wereld. Geen artikel over Iran, maar een authentiek artikel uit een Iranese krant. En dat scheelt. Het is misschien moeilijker om er in te komen, maar het loont de moeite. Als ik werkloos was, en geen kinderen had, dan las ik het ding helemaal uit, van de eerste pagina tot de laatste.
De honkvaste lezer die ik ben vindt dit een vorm van reizen. Beter dan reizen.
BartleestK 