Laat ik het maar meteen toegeven: eerst dacht ik dat Arthur Japin een Fransman was. Toen ik er achter kwam dat hij een Nederlander was, een Hollander uit Haarlem nota bene, vond ik het eigenlijk niet kunnen. Een boek over Indianen in het Nederlands. Wat een slechte smaak! Alsof er niet genoeg onderwerpen zijn om over te schrijven. Over kaas bijvoorbeeld, of klompen, over boten ook, en boeren. Ik heb het boek (de overgave)vol minachting bekeken, en laten liggen op de plank in de boekenwinkel. Ettelijke malen.
Op televisie zag ik een programma met hem (‘Iets met boeken’). Hij vertelde o.a. over die roman, over zijn verwondering, de research,en wekte mijn interesse. Een paar dagen later wou ik iets van Japin kopen in de Fnac in Gent, maar bleek dat alles uitverkocht was. Ik haalde er een verkoper bij. Ja, dat komt door dat programma, zei hij.
Dus kocht ik het boek in Kortrijk. De geschiedenis van de laatste Comanche-hoofdman, Quanah. En van zijn moeder, de blanke Cynthia Ann. Of nog meer van Granny, wiens familie door de bloeddorstige Comanches is uitgemoord, en die haar verdere leven wijdt aan de zoektocht naar haar kinderen, kleinkinderen.
Vreemd eigenlijk dat ik die geschiedenis niet goed kende. Ik die zoveel weet van Indianen (maar vooral die van het woud, de Mohawks, de Hurons, de Ottawas’s, ..). Dus heb ik bijgeleerd. Dus vond ik het interessant. Maar mooi? Neen, niet echt. De pagina’s achterin, met de stamboom, en de landkaart, en met het historisch overzicht vond ik eigenlijk de boeiendste.
Arthur Japin verdient een nieuwe kans. Over indianen kan ik niet neutraal oordelen. Binnenkort probeer ik iets anders van hem.
BartleestK 