Kijk, dat vind ik zo boeiend aan lezen. Je leest een boek, en nog een, en dan nog een, en het wordt een gewoonte. En dan, plots, bots je op een tekst die jou zo dierbaar wordt, dat het lijkt of er een revolutie heeft plaatsgevonden. Alle waarden omver. Zo is bij mij gebeurd na het lezen van Revolutionary Road van Richard Yates. Dat ik daarom 47 jaar moet worden.
Was de opening duidelijk genoeg? Ik ben over van het boek. Maar laat ik beginnen bij het begin. De film dus, van Sam Mendes, want die kwam bij mij voor het boek. De muziek ook, van Thomas Newman (dank je, Erwin). Ze zorgden ervoor dat ik nieuwsgierig werd naar het boek. Dit was geen film om passief naar te kijken. Dit ging over mij (en gek, dat had ik meteen ook met de muziek, die op nummer twee komt bij mijn funeral favorites). Dus wou ik meteen het boek. Surfend naar Proxis, en enkele dagen later kan ik het boek halen bij een van de Kiala- afhaalpunten in Kortrijk.
En dan begon het. Sommige scènes kende ik van de film (geen kwaad woord over de film), andere waren nieuw, maar alles was anders . Juister. Madame Bovary en Monsieur Bovary in één boek. Een liefdesroman in een verkaveling. Over hoe complex het leven wel is. Over alles. Over mij.
Over mannen en vrouwen. Over mannelijkheid en vrouwelijkheid (in de fifties). Over ambities en het gebrek er aan. Over de drang naar geluk. Er zijn een paar ideëen die mij de hele week al bezighouden. Zoals Franks weigering om een job te krijgen die hem interesseert. Hij wil helemaal zichzelf blijven. Niets van zijn persoonlijkheid achterlaten op het werk. Dit gaat in tegen alle voorbeelden die ik meekreeg. Neen, je hoorde je werk graag te doen, er in op te gaan, je in dienst stellen van de maatschappij. En nu, na let lezen van Revolutionary Road, besef ik hoeveel ik verloren heb op het werk. Nooit meer in te halen. Dit is een boek dat, had ik het twintig jaar eerder gelezen, mijn leven zou veranderd hebben. En dat is maar één voorbeeld. Frank en April Wheeler zijn voor mij meteen klassiekers geworden. Personages die ik niet meer vergeet.
Is het er over? Overdrijf ik? Ik heb het boek pas uit, en ben nog zwaar onder de indruk. Het verscheen in … 1961. Natuurlijk gaat het over mij. Dat ik niet mocht voetballen, vroeger, dat heb ik mijn ouders al lang vergeven. Maar waarom hebben ze mij dat boek niet leren kennen, toen ik rusteloos op zoek was naar schrijvers en inspiratie?
BartleestK 