Philippe Labro is een van mijn vroegere liefdes. Bij de Fransen dan. Met L’étudiant étranger is de liefde begonnen. Een boek op mijn lijf. Un été dans l’Ouest was weer in de roos. Mijn hart twijfelde alleen nog tussen Patrick Modiano en Philippe Labro. En natuurlijk dacht ik dat dit nooit meer zou overgaan. Ondertussen is het meer dan tien jaar dat ik nog iets van Modiano gelezen heb, en ook Labro liet ik heel lang links liggen. Tot Les Gens.
Terug naar oude liefdes. Is dat wel een goed idee? En wat hoop ik daar te vinden? De nieuwe Labro ziet er goed uit (een sober wit en hip jasje over de klassieke vergeelde nrf -look). Dus in de boekenkast zal hij wel belanden. Decoratief een goede koop. Maar je hoort het al: 452 pagina’s waarvan er hoogstens 100 goed waren (vooral de eerste dan), een verhaal zonder lijn, een paar truukjes zonder charme. Niets teruggevonden van de betovering van Un rendez-vous au Colorado. Televisie maken en schrijver zijn: het gaat niet samen. Wisten we al en wordt door Les Gens nog eens bevestigd. Einde van een oude liefde.
BartleestK 