Pas Exit Ghost van Philip Roth gelezen. Ik had me voorgenomen om meer van die auteur te leren kenen, en voer dat plan ook uit. In Exit Ghost kom ik weer Nathan Zuckerman tegen. Dit keer niet als beginnend schrijver, maar als oude man. Een gevestigd schrijver ook, een vaste waarde. Zuckerman is intussen de zeventig voorbij, en heeft zich teruggetrokken in de Berkshires, een rustige natuurplek op anderhalf uur rijden van New York. Zuckerman komt terug naar de stad (na 11 jaar!) voor een behandeling tegen incontinentie (Zijn prostaatoperatie heeft hem incontinent gemaakt).
Ik vond niet alles even mooi, en moest af en toe eens doorbijten. Toch houd ik van dit boek. Het is het eerste dat is lees als ‘oudere’ volwassene. Het eerste dat me doet nadenken over sexuele lust voor een incontinente man. Wat een potsierlijke bedoening. Ik hoop maar dat voor mij, tegen de tijd dat ik incontinent word, er geen sexuele lust meer is. Dat is trouwens het sterkste idee van het boek voor mij: hoe een oude man verliefd kan worden op een jonge vrouw. Niet alleen op haar jeugd, op haar manier van spreken, op haar naïviteit, maar ook op haar borsten, haar buik, haar… Hoe hij zich inbeeldt haar te verleiden (of dat zij hem verleidt).
Amy, een vrouw van zijn leeftijd, die de hele tijd in New York is blijven wonen (en dus ook 9/11 heeft meegemaakt), contrasteert sterk met de jonge schrijfster van rijke komaf waarop Nathan verliefd wordt. Amy verliest net als Nathan haar geheugen. Bij haar is het stukken erger, want door een hersentumor is de helft van de hersenen weggenomen (en de helft van haar hoofd kaal).
Ook nog interessant: de discussie over leven en werk. Is het van groot belang te weten dat een schrijver als drie jaar een incestueuze relatie had met zijn halfzus?
BartleestK 