Regisseurs die schrijven. Hmm. Laat ze maar films maken. Of scenario’s, die vreemde tussenvorm tussen film en literatuur. De scenario’s van Volver (Pedro Almodovar) en van La Petite Voleuse (François Truffaut / Claude Miller) heb ik graag gelezen. Allebei na de film. Ik zocht er dus niets meer in dan wat ik op het scherm had gezien en goed bevonden.
Patrice Leconte is een Franse regisseur die alle soorten films op zijn palmares heeft: platte kluchten (Les Bronzés), fijnzinnige cultfilms (La Mari de la coiffeuse, Monsieur Hire) en nog veel meer. En een paar weken terug botste ik op z’n eerste roman: Les femmes aux cheveux courts. Ik kocht het boek meteen, omdat ik de voorkeur van het hoofdpersonnage deel (“j’aime les femmes aux cheveux courts”), of uit estime voor de regisseur. Wanneer Thomas uitlegt waarom hij enkel van vrouwen met kort haar houdt, is de schrijver bijzonder goed op dreef. Ik legde het boek soms opzij (was niet moeilijk is aan het zwembad in Piemonte) om instemmend te knikken, om toe te juichen.
Heerlijk concreet en eenvoudig Frans. Mooie personnages ook: Louise is mijn favoriete, met haar lef, haar perversie en haar onderdrukte verlangen om d’r haar kort te knippen. Colette ziet er ook bijzonder innemend uit, en ik was best ontgoocheld toen de romance met de grote zwarte pianiste (Marie Christine) niets bleek te worden. En nog vele anderen…
Een perfect boek? Neen, lang niet. Het is te simpel, als een film (want geef nu toe, een film is zelden verfijnd als een boek. Het moet allemaal sneller, korter, behalve sommige scènes die dan weer eindeloos lijken te duren, een kus, een traan, ..) en het einde is ontgoochelend, ook net als bij een film. Maar hier dan echt wel zwaar ontgoochelend. Misschien komt er binnenkort wel een prachtige filmversie van deze roman.
BartleestK 