Elisabeth Badinter is een van m’n goeroe’s. Een van de weinige, eigenlijk. Wat zij zegt is wet. Over sexualiteit heb ik alles van haar gelezen, over het verschil tussen man en vrouw bijvoorbeeld. Of over feminisme, of over verschillende culturen die samenwonen in Frankrijk. Ik zag haar ooit eens op teevee, in een lang interview met Bernard Pivot. Met mijn mond open heb ik zitten luisteren. Ooit wil ik die opname weer vinden. In Rijsel vraag ik regelmatig aan een bediende van FNAC of er iets nieuws is van Badinter. L’infant de Parme was haar recentste, een niemendalletje over opvoeding in de 18 de eeuw (en hoe die helemaal kan fout gaan). Klein formaat en maar 150 bladzijden. Die ik toch gelezen heb als de bijbel. Ik heb dan maar meteen in mijn enthousiasme haar driedelige Les Passions Intellectuelles besteld, een geschiedenis van de achttiende eeuw in Frankrijk. Niet echt een periode die me aantrekt, maar Badinter leidt me er zo naar toe. Niets aan te doen. De drie delen zijn al aangekomen, samen meer dan 1600 bladzijden.
BartleestK 