Het gelijknamige boek van Guus Kuijer, met als ondertitel Een zelfhulpboek, trok meteen mijn aandacht. Schrijvers die durven schrijven over het geluk, dat noem ik nog eens moed. Een beetje overmoed misschien, maar dat heb ik nooit erg gevonden. Overmoed is mooi en verleidt mij al snel.
De kinderboekenschrijver waagt zich af en toe aan een boek voor volwassenen. Dit is er één van. Na een artikel in De Standaard ben ik er naar op zoek gegaan. In Antwerpen, in Gent. Uiteindelijk vond ik het in Theoria, in Kortrijk.
Hoe word ik gelukkig? Zeg het maar. Ik ben op een leeftijd waarop ik het gelukkigst zou moeten zijn. Grote kinderen, geen geldzorgen, nog geen gezondheidsperikelen. Nog geen oude man. Soms nog aantrekkelijk. En waarom ben ik het dan niet? Een deel van het antwoord vond ik bij Kuijer. Het boek is overweldigend. Heel ordeloos ook, een potje van dit en een potje van dat. Met enkele interessante bladzijden over Van Gogh en Goya. En uiteindelijk, in al zijn onvolmaaktheid, goed bevonden. Mooi boek ook, van buiten. Van buiten is ook belangrijk om gelukkig te zijn. Voor mij.
De laatste paragraaf is heel bijzonder. Zo optimistisch. En hij heeft gelijk!
BartleestK 