Laagland

Laagland dus, nog altijd van Joseph O’Neill. Helemaal herlezen, nu in het Nederlands. En nog altijd bijzonder enthousiast. Er staan passages in die echt bijblijven (zoals bijvoorbeeld de laatste 10 lijnen). Er staan ook stukken in die me minder boeiden. Die man met z’n engelenvleugels bijvoorbeeld heb ik nooit gesnapt. Maar het vreemde van dit boek is, ook al vind je het niet voortdurend mooi, je al lezend de zekerheid krijgt dat het zal blijven hangen. De sfeer vergeet ik nooit.

Sommige boeken die me dierbaar zijn, doen me naar een atlas grijpen. Dat was hier ook zo. Hele stukken van New York heb ik leren kennen, en bepaalde bladzijden heb ik gelezen met een stratenplan van Brooklyn opengevouwen naast me. Als nu een verkoper van reizen naar New York langskomt, ben ik een willoze klant die blind tekent. Naar New York dus…