Het was een van de eerste ‘echte’ boeken die ik las. We hadden het ding in huis, en mama was er vol lof over. Tot dan was ik niet veel verder gekomen dan Wipneus en Pim, tot grote wanhoop van mijn ouders. Het verhaal van San Michele, van Axel Munthe.
En nu, na al die tijd, zag ik het boek liggen in de boekenwinkel. Een nieuwe uitgave, met een smaakloze cover. Het boek bleek veel dikker dan toen, maar dat zal aan de lettergrootte gelegen zijn. Eerlijk gezegd dacht ik dat ik een vondst gedaan had, maar de tekst op de flap leert me dat het boek, uitgegeven in 1929, ondertussen in 45 talen is vertaald en dat er 32 miljoen (!) exemplaren van verkocht zijn. Niet echt uniek dus…
Bij het herlezen viel me op dat ik er een heel fout idee over had. De jongen van 15 die ik toen was had eigenlijk maar één paragraaf opgemerkt, waar het gaat over homosexualiteit. Dat hield me toen zo bezig, dat ik er de rest van het boek door vergeten was. En ik had het ook hoger aangeslaan. De nieuwe lectuur viel wat tegen. O.K., ik lees graag over dokters, en allerlei ziekten bij mensen en dieren. Maar het is bij wijlen ook flink vervelend, en pocherig. De stukken over Capri konden mij nooit boeien. Hoe mooi de mensen daar wel zijn, en de landschappen. Bla bla bla. Niet zo’n goed idee dus, herlezen uit je jeugd.
BartleestK 