Het was een tijdje geleden, dat ik nog een Franse roman las. Uiteindelijk ben ik gezwicht voor de Prix Goncourt 2009. Marie Ndiaye dus. Trois femmes puissantes.
Ja, Franse boeken: ooit waren ze m’n leven. Nu wil het blijkbaar niet meer lukken. Er waren bladzijden die me raakten, maar het was toch volhouden tot het einde. De drie verhalen, bijna los van elkaar, gaan over vrouwen die het moeilijk hebben, onderdrukt, bedrogen worden. Ze incasseren veel, breken nooit. Ze zijn stil, hun kracht ligt in hun stilte, hun buigzaamheid, hun aanpassingsvermogen. Dus, ja, het boek heeft wel iets, en het ligt waarschijnlijk aan mij, maar ik ben blij dat ik het uit heb en aan iets anders kan beginnen. In een andere taal…
BartleestK 