Lee Miller (een mooie vrouw)

Er zijn boeken die je doen reizen, in de tijd en in de ruimte. De biografie van Lee Miller, een Amerikaans model en fotografe, is daar een schoolvoorbeeld van. Het boek is wat te condens, laat zich niet echt makkelijk lezen, maar doorbijten is echt de moeite waard. De hele kunstscène van de vroege twintigste eeuw komt voorbij, de onafhankelijkheid van Egypte, het surrealisme, het begin van de tweede wereldoorlog, …

Ik kende Lee Miller helemaal niet. Het was haar foto op de autobio van Carolyn Burke (Lee Miller, on both sides of the camera) die mijn aandacht trok. Het boek staat trouwens vol foto’s, en dat maakt het zo interessant. Foto’s van Lee Miller natuurlijk, maar ook veel door Lee Miller, van Picasso, Paul Eluard, André Breton, Man Ray, .. Een reis door de geschiedenis, van een wel heel bijzondere periode. Een boek dat zin geeft om verder te lezen, op te zoeken, naar tentoonstellingen te gaan, te reizen.

Uiteindelijk was Lee Miller  een verwaand meisje. Maar dan een van een heel bijzondere soort. Die heel bijzondere mensen leert kennen, in hogere kringen verkeert. Ze houdt zich vooral bezig met mooi zijn, verleiden en drinken. Zelfs de lezer verleidt ze.

Wanneer ze, na haar reportagewerk tijdens WO II, meer journalist wordt en minder mondaine onderwerpen fotografeert, wordt het mooie meisje een wat verbitterde, en ook dikkere vrouw (wat een gemene opmerking van mezelf…). Ze raakt ook nog zwanger op 40. Ze wordt nukkig, koppig, en dus interessanter.

De geschiedenis is stukken boeiender, en beter te begrijpen als je ze beleeft vanuit één persoon. Daarvoor moet je natuurlijk personnages vinden die een en ander meegemaakt hebben. Lee Miller is zo iemand. Dankzij haar biografe Carolyn Burke. Zet je als lezer in haar plaats, en je maakt een stukje geschiedenis mee. Bij Miller zit je op de eerste rij.