Sarah

Sarah’s Key (Elle s’appelait Sarah) van Tatiana De Rosnay is een bestseller van het betere soort. Met alle mankementen van een bestseller, maar die gelukkig telkens net inhoudt als het dreigt te ontsporen (bestsellers ontsporen doorgaans in melodrama, in overdreven actie, in teveel oplossingen, of teveel problemen, enz.). Naarmate ik dichter bij de K kwam werden de laatste hindernissen keurig genomen: er kwam geen verzoening, ook geen nieuwe romance, en dus bleven we van de ergste clichés gespaard.

Een geschiedenis vertellen kan je op veel manieren. Je kan bijvoorbeeld beginnen bij het begin, en zo lineair het verhaal doen. Maar dat hebben we een beetje gehad. Omgekeerd kan ook, maar dat went evenzeer. Een leuke techniek om verhalen te vertellen, is de speurtocht. Bij mij pakt het nog altijd. Net zoals bij een detectiveverhaal. De lezer gaat op zoek naar wie, of waar, of waarom. De nieuwsgierigheid en de detective in ons houden de interesse wakker. En het leukste van al, is dat we een dubbel verhaal krijgen. Bij een beetje ervaren schrijver, krijgt de detective (hier de journalist) ook een leven: hij of zij heeft een gezin, liefdes, tegenslagen, gevoelens, .. En zo hebben we naast het verhaal waar hij naar op zoek is, ook zijn eigen verhaal.

Of het een goed idee was om de stukjes geschiedenis te verweven in de stukjes heden, daar ben ik niet helemaal uit. Het is in elk geval te consequent doorgevoerd, en het remt het leesgenot. Op den duur voel je dat de schrijfster gevangen zit in haar eigen leuke vondst. Als de twee verhalen elkaar tegenkomen, komt dan de bevrijding, en krijgt het boek een nieuw elan.

Bij Sarah’s Key heb ik me geen moment verveeld.