Meer dan een minnaar

Vreemde keuze voor een slechte minnaar als ik. Het ging als volgt: van Oscar van den Boogaard mag ik graag de columns lezen in de Standaard. Soms zijn ze echte pareltjes, en dan neem ik me voor om me ook aan een roman te wagen. Van Oscar van den Boogaard dus.

Meer dan een minnaar speelt in Sint Martens Latem, in de hogere kringen, met een achtergrond van luxueuze villa’s en  golfcourses, en ook verwaande rijkeluiszoontjes, nymfomane moeders, enz. Dat soort dus, dat gemakkelijk omslaat in clichés en overdrijvingen. Het finale overspel (want overspel is het thema) gebeurt op een boottocht naar Engeland, op 6 maart 1987, ja precies, op de Herald of Free Enterprise. Nu heb ik zelf ook altijd iets van: stel dat ik met mijn minnares het vliegtuig neem voor een snoepreisje, dan is mijn schuldgevoel vast zo zwaar dat het vliegtuig gegarandeerd neerstort. Dus dat begrijp ik wel. Maar Rudolf durft het vliegtuig niet te nemen, en daarom vergaat zijn schip.

Wat daarrond gebeurt heeft me niet kunnen bekoren. En wel daarom: geen van de personages is echt. Het gaat over een man, zijn zoon, zijn moeder, enz. en voor het gemak krijgen zij in de roman een naam, maar daarmee hebben we helaas nog geen personages die aanspreken. En dus heb ik het boek plichtsbewust maar ook met steeds groter wordende ontgoocheling uitgelezen.

Neen dus.