Met deze mooie titel (Ill Fares The Land) schreef Tony Judt een politiek boek over de sociaaldemocratie. Over kapitalisme, extreem individualisme, de nood aan meer collectivisme. Veel -ismes dus. Daar houd ik in principe niet zo van, en dus is dit boek ook tegengevallen. Ik heb me, zoals dikwijls, laten beetnemen door een mooie titel, en een enthousiaste recensie (in de Standaard der Letteren).
Eigenlijk gaat dit boek vooral over meer socialisme, meer staat. De analyse is hier en daar juist, maar Judt gaat er ver over, vind ik. Of misschien ben ik wel te liberaal om de hele weg te gaan. Een stukje weg is best wel interessant, maar trop is te veel. Plichtsbewust heb ik het boek uitgelezen, en werd er ook voor beloond. De laatste 70-80 bladzijden zijn zeker de beste. Maar Judt is er niet in geslaagd om mijn stemgedrag vanmorgen te beïnvloeden.. En ook niet om mij te begeesteren.
BartleestK 