Hoe moet ik schrijven over erotische literatuur zonder ook mezelf bloot te geven? Als het echt menens wordt krijg ik al snel de neiging om weg te kijken, een alinea over te slaan. Zonde, zullen de liefhebbers van het genre denken? Geef hen maar ongelijk.
De twee verhalen in “Le secret de la petite chambre” gaan expliciet over de liefde bedrijven, en houdingen en standjes enz. Uit het Japans vertaald, in het Frans gelezen. Maar die dubbele afstand zorgt er niet voor dat je niet alles meemaakt. Je staat er bij, je hoort alles (de geluiden van de liefde), je ziet alles, maar natuurlijk voel je niet alles. En behalve neuken gebeurt er niet veel (maar er wordt wel flink geneukt!)
Ik leer er uit dat ik meer geboeid ben door voor en na. De act zelf geneert me meer dan ze me interesseert. Maar de kennismaking, de planning, de onwennigheid, de kleren uitdoen, het kijken, het opgewonden geraken, ja, daar doe ik graag aan mee. En laat me daarna een koffie drinken, een sigaret roken, een appel eten. Na de liefde sluit ik terug aan, de heerlijke onvoldaanheid (post coitum omne aminal triste), de onhandigheid bij het aankleden, het afscheid…
Ik hou dus van erotische literatuur. Alleen middenin ben ik even afwezig…
BartleestK 