Ooit, misschien helemaal op het einde van mijn leven, zal iemand me vragen of ik alle klassiekers wel heb gelezen. Ik zal verveeld naar de grond staren,en na een tijdje toegeven dat dit niet zo is. Maar Wuthering Heights van Emily Brontë heb ik dus wel aan mijn lijstje toegevoegd.
Op een radioprogramma sprak iemand (?) zo begeesterd over de roman dat ik me voornam de lectuur niet langer uit te stellen. Ik kocht een pocketeditie in het Engels. Begon er met volle moed aan. Moest toegeven dat ik niet genoeg begreep om van het boek te genieten. Ging naar de boekenwinkel, op zoek naar een vertaling. De verkoopster gaf mij een wansmakelijke cover, en na mijn aandringen kwam ze ook aanzetten met een veel duurdere luxe-editie.
Ik heb dus Woeste Hoogten gelezen in de mooie Perpetua Reeks (Atenaeum), vertaald door Frans Kellendonck en met een nawoord van Kristien Hemmerechts. Dat alleen al was de moeite waard. Ik heb het boek grotendeels buiten gelezen, met extra genot van de brandende zon. Toch ook een beetje ontgoocheld. Misschien waren de verwachtingen wel te hoog gespannen.
Uiteindelijk fier dat deze klassieker mij niet langer vreemd is. Ooit word ik een belezen man…
BartleestK 