Lignes de vie

Het museum van Hergé in Louvain la Neuve had in elk geval dit bereikt: dat een niet-lezer van Kuifje toch een biografie van zijn vader leest. En niet zo maar één: 1000 bladzijden lang, een gedetailleerde beschrijving van elke beweging, elke gedachte, elke daad van Hergé.

Hergé hield van mooie tekeningen en mooi drukwerk. Ik ook. Daarom kocht ik ook het boek. Het is een prachtig uitgegeven biografie, rijkelijk geïllustreerd met veel en rake foto’s. Of ben ik gevallen voor de kleine fotootjes die de hoofdstukken aangeven? Of voor het dunne papier?

Tijdens het lezen heb ik ook een Kuifje-album bekeken. Als intermezzo. Of  plichtbewust. Maar dat zegt me nog altijd weinig. Zou Hergé zijn leven interessanter zijn dan zijn kunst? Of is dat alleen de illusie die de biograaf  creëert? Wat een werk! Wat een documentatie. Lignes de vie van Philippe Goddin heeft me niet altijd geboeid. Ik interesseer me bijvoorbeeld niet voor de voorwaarden van een contract met een Portugese krant. En ook niet echt voor de machtsstrijd aan het hoofd van het tijdschrift Tintin. Maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de vele twijfels bij Hergé over hoe hij zijn vrouw moet verlaten. Hoeveel jaar hij er over doet om een schuldgevoelen kwijt te raken. Dat geeft heerlijke biografische bladzijden.