Een paar weken voor hij met het boek de Goncourtprijs kreeg, kocht ik de laatste roman van Michel Houellebecq. Voor mij ook de eerste. De heisa rond zijn Particules élémentaires had het voor mij verkorven, voor een tiental jaren. Nu de irritatie is gaan vallen, heb ik voor het eerst van hem een boek gekocht. In de Auchan, nota bene. Waar ze netjes onder plastic in grote stapels te koop worden aangeboden, iets onder de afgesproken verkoopprijs.
Ik had trouwens een verkeerd idee, van ontoegankelijkheid. Verwarde misschien Sollers met Houellebecq. Zijn laatste roman is best leesbaar, gaat ook (soms) ergens over, een beetje onsamenhangend, vind ik, maar enkel op het laatste heb ik me wat moeten dwingen om de klus te klaren. Geef toe dat het vreemd is in een roman dat je, na 270 pagina’s en nietsvermoedend, plots in een politieverhaal belandt, dat gaat over een wrede moord en een kunstdiefstal.
Er staat wel veel zinnigs in over moderne kunst, over kunstenaars, en dat heeft me geboeid. In zijn eerste ‘periode’ specialiseert Jed Martin, het hoofdpersonage, zich in het fotograferen van Michelinkaarten van het Franse platteland. Mooie kaarten van wegen, rivieren, dorpen. Mooie kleuren, met blauw en geel (zegt de kleurenblinde). Eén keer stond ik met zo’n Michelinkaart in mijn handen (van de Creuse, natuurlijk), was van plan om ze te kopen, wat toch iets zegt over de betrokkenheid van deze lezer.
In de Engelse voetbalcompetitie, bij Sunderland, speelt een voetballer van Ghanese afkomst; Danny Welbeck. Zou dat familie zijn?
BartleestK 