Wat een dramatische titel. Maar misschien klopt die wel. Dat weet je niet van Jens Christian Grondahl wordt misschien mijn laatste boek. Toevallig dit boek. Omdat ik met mijn tijd mee wil, en heel binnenkort mijn centen uitgeef aan een Ipad, en enkel nog van het scherm wil lezen.
Even ernstig nu: natuurlijk heb ik thuis nog boeken staan, die willen gelezen worden. Maar ik neem me voor om (bijna) geen papieren boeken meer te kopen. Geen plaats meer in de rekken. In Barcelona vorige week raakte ik veel boeken aan, legde ze bedachtzaam terug, ging ervandoor. Geen boeken meer. Maar op mijn nieuwe Ipad wil ik meer lezen dan ooit.
Grondahl zag ik op het Passa Porta-festival een paar weken terug. Ik volgde het interview met Margot Dijkgraaf in de mooie Vaudeville schouwburg. Leek me wel wat. En dus kocht ik een paar dagen later het boek. Over een koppel dat de 50 nadert, over de heldhaftigheid en de lafheid die een goed huwelijk vormen. Over afkomst ook, en hoe je daar nooit helemaal komaf mee kan maken. Een mooie roman, die ik te traag las (een zin op een bank aan de Sagrada Familia, drie regels in een trendy bar, twee paragrafen in het vliegtuig, enz. ) Ik zal zeker nog iets lezen van Grondahl. Digitaal, op mijn Ipad.
BartleestK 