Smaken evolueren. Dat weet ik nu wel zeker. Of ook: ik word ouder. En wat ik vroeger mooi vond, valt nu soms tegen (eigenaardig: meer in die richting dan omgekeerd. Dat is waarschijnlijk ouder worden. Steeds minder dingen leuk vinden. Tot het helemaal niet meer hoeft.)
Ter zake nu weer. Bittere bloemen van Jeroen Brouwers is het type boek dat ik vroeger mooi vond. Ik genoot van de verfijnde woordenschat, zocht alle woorden die ik niet kende op. Genoot van de vorm, en dat de inhoud soms wat tegenviel vond ik niet zo belangrijk. Mooie zinnen schrijven, daar kwam het op neer. En oude woorden oppoetsen, een nieuw leven geven. Kennis van stijl en woordenschat etaleren. Komrij was mijn favoriet, maar Brouwers las ik ook graag. Ik herinner me zijn gehijg, op een literaire avond in de schouwburg in Kortrijk, toen hij voorlas. Het gehig van een bejaarde roker, waarvoor ik bewondering voelde. Maar nu ik door zijn bibliografie scroll, merk ik dat ik al sinds de jaren ’90 ben gestopt met Brouwers lezen.
Een positieve recensie van zijn laatste roman bracht me terug bij hem. Bittere bloemen gelezen op mijn Ipad. Maar het boek heeft me niet kunnen bekoren. Te veel vorm, te weinig verhaal. Hier en daar een leuke zin. Maar dat is nu niet meer genoeg.
BartleestK 