Een zomer zonder mannen

Van Siri Hustvedt had ik een paar jaar terug Het verdriet van een Amerikaan gelezen. Het boek was me, als ik me goed herinner, tegengevallen. Maar blijkbaar niet genoeg om me te beletten haar laatste roman te downloaden: A summer without men. Ik las een paar goede recensies, en blijkbaar ben ik heel beïnvloedbaar…

A summer without men dus. Niet echt een titel die me aantrekt. Een boek geschreven door een vrouw, over vrouwen die elkaar troosten (omdat ze oud worden, omdat ze verlaten worden, …), geef toe, een man legt zo’n boek beter terug op de tafel. Ongeopend. En het leuke is dat Hustvedt (de vrouw van Paul Auster) het in haar boek ook expliciet heeft over literatuur en mannen en vrouwen. De passages waar ze, soms verrassend direct, de lezer aanspreekt vond ik trouwens de beste. Een paar stukken vond ik heerlijk geschreven. Maar er waren ook vervelende passages, waar best wel een paar mannen hadden mogen in komen. Mia, de dichteres, is het middelpunt van de roman, en wij zien alles vanuit haar ogen. Jammer. Want daardoor waren de scènes in de RVT soms clichématig, en zeker ook de situatie van haar man Boris, die nooit meer is dan een stereotype. Jammer.