Ooit per abuis (of in de sneak preview?) in een zaal beland, waar ze de film Little Children van Todd Field speelden. Er waren, herinner ik mij, ook kleine kinderen in de zaal. Maar voor hen was de film zeker niet geschikt. Ik geneerde me voor hun ouders. De film maakte een grote indruk op mij. En sindsdienheb ik hem een paar keer teruggezien, altijd met even grote fascinatie. Deze week las ik op mijn iPad eindelijk het boek van Tom Perrotta, waarop de film is gebaseerd.
Boeken en films: het blijft een vreemde combinatie. Ik heb met veel plezier gelezen, met extra interesse voor de stukken die niet in de film voorkomen, maar uiteindelijk moet ik toegeven dat de gezichten (en de lijven) van Kate Winslett, Jennifer Connelly en Patrick Wilson voortdurend aanwezig waren, en mijn fantasie leidden (doodden?). Daardoor steek ik ongetwijfeld minder van mezelf in het boek, en was het dus geen goed idee om eerst de film te kennen.
Anderzijds heb ik ook sympathie voor Todd Field (deregisseur) opgevat. Enkele stukken laat hij onverfilmd, en waarschijnlijk terecht. De schrijver vertelt net iets te veel, wil alle verhaallijnen doortrekken, en daar heb ik als lezer geen nood aan. Daardoor gaat dramatische spanning verloren, en dat is jammer. In het boek zat natuurlijk de mooie muziek van Thomas Newman niet, en dat is ook jammer. 2-0 voor de film dus.
Het boek van Perrotta heeft de troef dat het voor de film kwam, en het verhaal dus aanbracht. Een prachtig en tragisch verhaal, dat ook over mij gaat. En waarom heeft Field in ’s hemelsnaam de rol van Kathy zo beperkt? Waarom komt ze in de film niet over als de onweerstaanbare vrouw die ze bij Perrotta wel is (hij beschrijft haar lijf in detail, haar kuiten, haar enkels, haar dijen, …). En in de film was dat toch makkelijk te brengen, met zo’n mooie actrice als Jennifer Connelly?
Van Perrotta wil ik meer lezen. Het is een schrijver naar mijn hart!
BartleestK 