Tielt

Tielt is een dorp, sorry stad, dat ik tamelijk goed ken. Ik kom er soms, ken er mensen, moet er wat tijd doden. Toen ik een paar weken terug in Passa Porta in Brussel het boek van Ann de Craemer zag liggen, op de achterflap las dat het over Tielt ging, maakte ik volgende bedenking: dat boek krijg ik nooit op m’n iPad, dus misschien moet ik nog eens een papieren boek kopen. Ik maakte trouwens dezelfde bedenking bij het laatste boek van Luuk Gruwez, waarover ik binnenkort zal schrijven.

Het boek zag er, vond ik, niet uit. Vurige Tong van Ann De Craemer heeft een gelige harde kaft die ze doorgaans maar gebruiken voor boeken zonder belang. Maar gelukkig was dit de uitzondering. Was het ook  de foto die me overhaalde? Ann De Craemer ziet er goed uit. Echt. Authentiek. Alsof ik ze ken. En na het lezen wil ik haar wel kennen.

Een boek dat haar katholieke jeugd vertelt. Over mensen die te vroeg doodgaan, geestelijken die eenvoudige mensen bedriegen, schooljuffen en zusters die kinderen beknotten. Een heel zwart boek dus. En moedig. En gefrustreerd. Want vrijblijvend mocht het niet zijn, dat voel je meteen. Met naam en toenaam. Alle personen die zich in dit boek herkennen, moeten het maar weten.

Het meeste raakten mij nog de korte passages waar ze iets over zichzelf laat zien. Over een liefdesgeschiedenis zonder happy end. Over eenzaamheid, twijfel. Vurige tong is me erg bevallen. In enkele rukken uitgelezen. Ann de Craemer is 20 jaar jonger dan ik.