Tonio

Eindelijk kunnen we met iBooks in Vlaanderen nu ook boeken van levende schijvers kopen. Het was frusterend om te moeten grossieren in Flauberts, Kafkas, Zolas en Brontës. Vanaf nu kan ik ook de laatste van der Heijden kopen, en daar ben ik blij om. Eindelijk Nederlandse literatuur (want daar had ik op mijn iPad nauwelijks toegang toe). Een slecht boek in het Nederlands blijft natuurlijk slecht, maar een goed boek in superieur in je eigen taal.

Van van der Heijden had ik nog niets gelezen. Dikwijls op teevee gezien, en op de boekentafels. Het verhaal van zijn zoon Tonio, die omkwam op de leeftijd van 22, aangereden door een auto in nachtelijk Amsterdam, was me niet onbekend. Ik had het boek al dikwijls aangeraakt, me voorgenomen dat ik het zou kopen als het digitaal te krijgen was. Nu dus.

Van der Heijden, heb ik begrepen, schrijft altijd al autobiografisch. Dus is het logisch dat de dood van zijn enige zoon hem noopt tot een bijzonder boek. Een dik boek vol rouwbedenkingen, rouwbeklag, rouwgetroost. Te breedsprakerig, dat zal hem wel typeren. Maar soms ook heel ad rem. Een vader blijft er niet onbewogen bij. Ik niet alleszins.

Ook een gemiste kans, want korter was scherper geweest. Alleen een zoektocht naar het meisje (Jenny, met wie Tonio de laatste week van zijn leven iets begonnen was) bijvoorbeeld. De ontelbare herinneringen aan de kleine Tonio, aan een zorgeloos verleden, zijn er voor mij (iets) te veel aan. Jammer, want een heel mooi boek!