Julian Barnes stond al een tijdje op mijn iPad. Roekeloos aangekocht na het lezen van een bijzonder positieve recensie (DSL oktober). En dan wat vergeten. Na het lezen van een paar te dikke boeken, was ik aan iets korters toe. 160 bladzijden, dat leek me redelijk.
En het moet gezegd: van de eerste bladzijde ging ik rechtop zitten. Om de een of andere reden raakte mij al meteen de opsomming van herinneringen, in willekeurige volgorde, op pagina 1. Zeker toen ik na het lezen van het boek terugbladerde (digitaal dan, terugschuiven eigenlijk). Wat een kracht. Beelden die ik niet meer vergeet. De verbeelding van het hele boek in enkele regels samengevat. Dat was nieuw voor mij. En nieuw komt niet zo vaak meer voor.
Er waren natuurlijk ook de omstandigheden. Zelf niet meer zo jong, en de hele kerst-en nieuwjaarsperiode begaan met oudere familieleden. Een ideaal moment voor mij dus om The sense of an Ending te lezen. Over het geheugen, en de dingen die we ons menen te herinneren. Over hoe we ons voorstellen dat het verleden was. Over herinneringen die plots bovenkomen. Of die we onszelf verbeelden. Over hoe we het helemaal niet snappen, en alles ons overkomt. Het leuke en het minder leuke, de eerste liefde die we nooit vergeten. Die veel later kan terugkomen.
Ik ben dus heel enthousiast over dit boek. De eerste bladzijden waren buitengewoon, dan had ik het wat moeilijk (er zijn wat breuken in het verhaal) en dan weer helemaal. Beste boek van de laatste maanden. Ik genoot ook (fetisjist die ik ben) van de mooie letter en bladspiegel van de Kindle-boeken op iPad.
BartleestK 