Uit de Standaard der Letteren weer. Een bijzonder positieve recensie. En meteen gekocht, op m’n iPad. Omdat dit een turbulente periode is, waarin lezen weinig kans krijgt, heb ik er heel lang over gedaan. Nu heb ik het uit. State of Wonder van Ann Patchett heeft me niet ontgoocheld.
Het begon indrukwekkend. De eenvoud van de eerste 50 bladzijden, van het verhaal en de gevoelens, had me onmiddellijk overtuigd. Dan had ik het even moeilijk, wanneer de roman zich verplaatst naar het Braziliaanse Amazonegebied. Niet mijn favoriete setting. Maar beetje bij beetje heeft Patchett me overtuigd. En dus heb ik dit boek tot de laatste bladzijde met zin gelezen. Is wel eens anders.
Een paar weken terug, in Passa Porta in Brussel, vond ik een luxe uitgave van het boek, die ik een paar keer heb doorbladerd. Maar ik had de tekst op m’n iPad. Wat moet ik dan met een papieren versie? Hoe mooi het papier ook is.
Anders Eckman en Marina Singh zijn heel gewone mensen. Identificeren met hen is een makkie. Mensen om van te houden. Helden op mensenmaat.
Wat bij mij niet heeft gewerkt: het decor. De Braziliaanse indianen waren mij iets te primitief, te veel decor en te weinig personage, om genoegen mee te nemen. Op het stereotype af. Dat zou bij Vargas Llosa nooit gebeuren. Maar Patchett is een goede schrijfster. Ik lees meer van haar.
BartleestK 