Sinds Suikerspin had ik me voorgenomen om veel te lezen van Erik Vlaminck. Zijn meest recente boek, Brandlucht, kreeg erg goede kritieken in de pers. Ik kocht het boek, om het iemand als geschenk te geven. Nu ben ik er ook toe gekomen.
Ja, hoe dat gaat met hoge verwachtingen. Ze worden meteen ingelost, want je bent positief bevooroordeeld. En je herkent ook van bij het begin de technieken van het vorige boek. En dat vind je super, en dan wat minder, en dan begint het te vervelen.
Dat is precies wat mij overkomen is met Brandlucht. Een mooi boek, daar neem ik niets van terug, maar… Dezelfde ingrediënten waren aanwezig als bij Suikerspin, verschillende generaties die om beurten spreken, en dat is een heerlijk recept, maar toch geen twee keer. Met veel enthousisme gestart, en als verplichting uitgelezen. Jammer.
BartleestK 