Het lijkt wel of ik niets gelezen heb in die dagen. En dat ligt niet alleen aan mij. Ik schuif (een deel van) de schuld af op m’n iPad. Dat lezen op iPad heeft ook nadelen, heb ik ontdekt. Dit zijn er twee:
– een iPad is geen leesplank. het is zoveel meer. En dat is, voor wie alleen maar lezen wil, afleiding. Hoeveel keer heb ik mezelf niet betrapt op een verloren leesuur, omdat ik toch nog eerst een voetbalresultaat wou checken, of een paar sites wou bekijken, of enkele mails lezen en snel beantwoorden, enz.. Alles is makkelijker en spectaculairder op m’n iPad dan de droge tekst waarin ik verzeild ben. Niet dat he tverhaal me tegenzit, maar het beweegt niet, er zijn geen kleuren, geen beelden, enz… Ik heb de iPad gekocht als leesplank, maar het is vooral een ‘surfplank’ geworden. Jammer.
– Soms zijn boeken echt lelijk op de iPad. Laatst wou ik een paar bladzijden lezen uit Verwoest Arcadië van Gerrit Komrij, het boek waarmee voor mij de wereld van de literatuur is opengegaan, meer dan derrig jaar geleden. Jongens, wat heb ik dat boek gekoesterd. Gelezen, aangeraakt, herlezen, gestreeld, verstopt, opgedolven, rechtop gezet, neergelegd, weer vastgenomen, … Maar nu ik het boek in iBooks opende, wat een tegenvaller! Het ziet er niet uit. Lelijke letter, afgrijselijke bladspiegel. De tekst doet het gelukkig wel nog. En er zijn ook mooiere bladspiegels (geef mij maar Kindle books).
Ik koop weer boeken. Van papier. Maar met mate. Op m’n iPad blijf ik ook lezen. Die verstrooidheid is een kinderziekte.
BartleestK 