Van Peter Terrin had ik enkele jaren terug Vrouwen en kinderen eerst gelezen. Het was me niet bevallen. Maar tijd heelt alle wonden. En ditt boek is zo mooi uitgegeven, met een kunstfoto van de auteur op de achterflap. En daar kwam nog eens bij dat ik van de kinderen een boek kreeg voor mijn verjaardag dat we al in huis hadden. Ik ben het gaan ruilen voor Post Mortem.
Schrijven kan hij wel, Peter Terrin. Rake zinnen, goede taal. Mooi verhaal ook. Is dat niet genoeg? Voor mij wel. Voor hem niet. Er moest een kader om, en nog een, en daar ben ik niet zo’n fan van. Een schrijver schrijft over een schrijver die schrijft… Jammer. Dat heb ik niet nodig. Ik geniet ten volle van de vader die met het kind wandelt over straat. Van de vrouw die in de verte wuift, en niemand weet waarom. Van de oude schoolvriendin die aan lager wal zou zijn geraakt (in het hoofd van de schrijver). En vooral van het pakkende relaas van het infarct van het jonge kind, met ziekenhuizen, hoop, wanhoop, verpleegsters, dokters, het schuldgevoel van de vader, de reacties van de koffietafel, enz. Er staat heel veel moois in dit boek. Laat het ingenieuze weg, en het is mijn lieveling.
BartleestK 