Een dieetboek! Dat meen je niet. Niet nog een. En waarom moet dat hier een plaats krijgen, tussen al die mooie boeken? Omdat ik het gelezen heb, daarom.
Toegegeven, dieetboeken (niet echt, dit is een boek over voeding en gevolgen) hebben iets gênants. Ze zijn meestal slecht geschreven en staan vol met herhalingen. Ze lezen in een paar uur. Dit boek (met de vreselijke titel De Voedselzandloper) is niet anders. Het had best in 1/3 van de bladzijden gekund. En soms, ja, moet ik wegkijken bij een onhandige formulering of een waarheid als een koe. Maar voeding heeft me altijd geïnteresseerd, en de dieetboeken die ik heb gekocht (makkelijk al zo’n 10-tal) heb ik allemaal gelezen. Ik heb ze niet allemaal bewaard: de meeste gaan enkele maanden na het lezen naar het containerpark. Daar horen ze ook thuis.
Dieetboeken werken soms aanstekelijk. Meer dan 10 jaar terug raakte ik in de ban van Michel Montignac zaliger. Ik las, at en verloor 10 kilo. Veel recenter werd ik volgeling van Dukan, en ook toen raakte ik snel 10 kilo kwijt. Maakt u zich geen zorgen: ik zorgde er telkens voor dat de kilos weer terugkwamen (na Montignac traag, na Dukan supersnel, als bij een echte jojo).
Nu gaat hetzelfde gebeuren met het boek van de snotneus (26 jaar) Kris Verburgh. Sinds een paar dagen heb ik alles in huis gehaald dat ik nodig heb om zijn manier van eten te kunnen toepassen. En dus verwacht ik me er aan dat ik weer wat slanker word. Kan geen kwaad. Hopelijk houd ik het vol, en blijven de kilos nu echt weg. Als ik de auteur mag geloven, ga ik ook langer leven…
BartleestK 