Spaans lezen, en dan nog Vargas Llosa. Heerlijk. Hoeveel boeken zou ik van hem gelezen hebben? Alles? Bijna. Ook zijn rubriek in El Pais (Piedra de toque) waar ik vroeger naar uitkeek. Om weer mee te zijn, om te weten wat ik moest denken over de dingen. Vargas Llosa was mijn idool, is het eigenlijk nog altijd. En idolen hoeven niet altijd te bevestigen. Ik vergeef hem met plezier een mindere prestatie.
La civilizacion del espectaculo heeft soms iets mee van een uitgeschreven frustratie van een oude man. Die gewend is om alles te begrijpen, uit te leggen, maar die nu niet echt meer mee kan. Zo is het ook een beetje. De compilatie van teksten over cultuur is zeer ongelijk. Af en toe, over godsdienst bijvoorbeeld, is hij erg op dreef. Maar over internet, en over populaire cultuur of moderne kunst, … Neen, daar had hij beter niet over geschreven.
Een mindere Vargas Llosa dus. De uitzondering die de excellentie bevestigt.
BartleestK 