Wat is dat toch de laatste tijd? Het ligt wellicht aan mij. Moet wel, want mijn gevoelen is zo constant. Ik lees geen boeken meer die mij voldoening geven. Geen boeken ook die me bezig houden, die ik ongaarne dichtsla.
Wij en ik van Saskia De Coster heb ik heel veel dichtgeslaan. Het leest als een feuilleton. Is het ook. Een soap. Zeker niet na 9 uur ’s avonds. En zoals je dat hebt bij die soaps, voor je het weet ben je het aan het volgen. Zonder passie. Uit gewoonte. En na een paar weken gaat ook de pret er af. Bij mij na 250 bladzijden. Niet dat de eerste 250 me geboeid hebben. Maar ik heb doorgelezen, als een feulleton. Maar op den duur interesseerde het me niet echt meer wie wat had gedaaan en waarom. De muziekgroep van de dochter, de zelfmoord van de vader, het goede doel van de moeder: het zei me steeds minder.
Het einde in zicht (nog 30 bladzijden) heb ik dan maar het televisietoestel afgezet. Morgen zoek ik een beter programma.
Jammer, en ik had het kunnen weten.
BartleestK 