Coetzee. Heb ik al een paar boeken van gelezen. Het indrukwekkende Disgrace (een van m’n lievelingsboeken), het ontgoochelende Elizabeth Costello, het interessante Boyhood en Youth. En nu dus de kindertijd van Jezus.
En eindelijk nog eens een boek dat me geboeid heeft. De laatste tijd zag ik vooral films die me verveelden, las ik boeken die ik uit plichtsbesef uitlas, kocht ik cd’s die me maar half bekoorden. Dit boek is anders. Ik heb het in kleine stukjes gelezen (vooral bij het waken bij papa), maar elke keer kwam ik graag terug. Ook door de omstandigheden wordt dit een boek dat zal blijven hangen.
The CHILDHOOD of JESUS deed me nog het meest aan Kafka denken. Een mooi compliment. Kafka, die vriend van mijn studententijd. Het abstracte, veel algemenere dan een concreet verhaal van concrete mensen, en toch boeiend. Dat is Kafka toch? Wat een man, die Simon. Altijd was ik het met hem eens, en de enkele keren dat ik dat niet was, had hij uiteindelijk gelijk. Echt een man om van te houden, of een voorbeeld. Van de cover tot de achterflap: dit is een boek dat een ereplaatsje verdient in mijn fiere bibliotheek. Op de plank van J.M. Coetzee.
BartleestK 