Een heel positieve recensie gelezen over De Laatkomer, de nieuwste Dimitri Verhulst. Dat was genoeg om mijn weerstand te overwinnen. Sinds de Helaasheid der Dingen heb ik niets meer van Verhulst gelezen. Had een beetje mijn bekomst, van vulgariteiten en gemene praat. Meer dan een mens verdragen kan.
Maar nu, met vernieuwd enthousiasme begonnen aan dit boekje. Kleine roman, 140 bladzijden (eerlijk gezegd, meer moet dat niet zijn, veel romans zijn veel te lang…). Genoten van een paar prachtige passages, vooral in de eerste 50 bladzijden. Dan voel je het meesterschap van Verhulst. Hoe hij misschien wel de zeldzaamste vorm van goede literatuur haalt: ritme. Korte zinnen, snijdend en raak. En dat ritme beklemtoont hij door het spelletje Ik ga op reis en ik neem mee doorheen het boek te gebruiken. Maar helaas is het maar even (of heb ik er maar even van genoten). Dan stoor ik me al snel aan de overdrijvingen, de potsierlijke beschrijvingen, en hop, de magie is weg. Voor altijd. Jammer. Ik was zo enthousiast over de eerste 50 bladzijden.
Daarom toch een notering met ster. Voor een paar heerlijke bladzijden!
BartleestK 