Het boek lag al op de toonbank, in het Nederlands. Maar ik vroeg pro forma of ze het ook in het Engels hadden. En dat hadden ze. In het Engels dus.
Het verhaal van Nora Eldridge begint een eindigt met woede. Woede om bedrog, en vooral woede om haar eigen beperkingen. Haar job van onderwijzeres, die ze zelf niet acht. Of beter, waarvan ze denkt dat ze veel beter kan. In haar binnenste is ze een kunstenares, alleen is dat er nooit uitgekomen. Wanneer ze in contact komt met een echte kunstenares ( = Sirena) via haar zoontje in de klas, herkent ze die meteen. Dat zijn ook de mooiste bladzijden van het boek: over de drievoudige verliefdheid: eerst op het jongentje, dan op zijn mama (ik dacht dat ik het verhaal zou lezen van een lesbische liefde) en ten slotte ook op de papa.
De kennismaking met de mama en met het hele gezin doet bij Nora een verlangen ontstaan, onbepaald en veranderd van object. Ze raakt gefascineerd door de migrantenfamilie, die maar tijdelijk in Boston verblijft. Wanneer de kunstenares haar magnum opus heeft beëindigd, trekt ze met haar gezin weer naar Parijs, om het tentoon te stellen en beroemd te worden. Nora blijft achter. Wanneer ze enkele jaren later een grote trip naar Europa maakt, na een erfenis, gaat ze natuurlijk ook naar Parijs. Maar uiteindelijk merkt ze dat de betovering verbroken is, dat ze gefascineerd was door dat gezin, in die omstandigheden, en die zijn er nu niet meer. Erger nog, ze ontdekt dat ze door het koppel ook bedrogen werd, dat ze ongemerkt gefilmd werd in haar atelier.
Weet niet goed wat te denken. Er waren heel mooie passages, zeker in het begin van het boek. Later werd het mij iets te gekunsteld. Nochtans hou ik van Claire Messud. Echt een vrouw om van te houden trouwens, ik heb een paar foto’s van haar opgeslagen in mijn computer. De hele tijd dat ik het boek las, sprak ik haar naam uit, om te genieten van de klanken. Daarom was ik op het einde van het boek wat ontgoocheld dat het verhaal geen gelijke tred hield met mijn fascinatie. Komt wel vaker voor…
BartleestK 