Na een positieve recensie ben ik het boek gaan kopen in Theoria. Het lag op de centrale tafel met literatuur, een baksteen. Van bakstenen hou ik niet, ze zijn te dik, duren te lang, nemen te veel tijd. Boven vond ik het boek in het Engels: 1/3 minder dik, en een veel leuker ding om aan te raken. In het Engels dus.
The son was meteen raak. Misschien door de indianen (Comanches, die ik niet had verwacht). Maar ook heel moeilijk, met een vocabularium dat ik in het Engels niet machtig ben. Dus ben ik achteraf toch de baksteen gaan kopen. En vanaf dan afwisselend hoofdstukken in het Engels en in het Nederlands gelezen. Nu het boek uit is, gooi ik de Nederlandse versie weg. Of geef hem cadeau aan een vriend.
Veel genoten van het boek. Heel veel bijgeleerd ook. Zo zou een historische roman altijd moeten zijn. Met goeden die ook slecht zijn, en slechteriken om van te houden. Heb er ook – dat is een constante bij mooie boeken – herhaaldelijk de landkaart bijgehaald.
Alleen het einde ging wat moeizamer. Het is niet gezond voor een roman om meer dan 500 bladzijden te tellen. Ook al valt er over het leven van Eli, Peter en Jeanne heel veel te zeggen. Loved it! Wil zeker nog iets lezen van Philipp Meyer.
BartleestK 