De oorlogsklassieker van het moment, en terecht. Ik kocht het boek bij een bezoek aan het In Flanders Fields-museum, op gesprek bij Peter Slosse. Heb het gevoel dat bijna iedereen dat boek nu aan het lezen is. Een echte bestseller dus.
Bij het begin van het verhaal, als Urbain Martien wordt voorgesteld, vond ik het te gecondenseerd. Had de indruk dat het niet vooruitging, een heel frustrerend gevoel. Maar eens de jongen in de buurt van de Dampoort opgroeit, vanaf bladzijde 100, komt er een natuurlijk ritme, dan bijna het hele boek aanhoudt. Dat is het gedeelte dat als dagboek wordt voorgesteld. Een boeiend dagboek, van een bevoorrechte getuige van veel.
Op den duur heb ik er de kaart bijgehaald. Om de vertellingen te kunnen volgen, dorp per dorp. Dat is een goed teken, dat mijn fantasie of mijn nieuwsgierigheid geprikkeld wordt, en dan niet meer voldaan wordt door de woorden alleen. Het boek speelt daar met de foto’s op in. Er zouden ook kaarten kunnen in staan, krantenknipsels, enz.
BartleestK 