Het zat er aan te komen: ook ik plooide voor de massale belangstelling voor de eerste wereldoorlog. Dat het boek van Sophie De Schaepdrijver gratis met een bon van De Standaard kon gehaald worden, maakte de inspanning klein.
Van het halen, bedoel ik. Van het lezen was de inspanning groter. Maar op de een of andere manier raakte ik geboeid, beet me er in vast, raakte echt geïnteresseerd. Ik heb De Groote Oorlog in een paar dagen uitgelezen, droeg het altijd bij me als een bijbel of een werkboek.
Hoog tijd was het dat ik mijn cultuur van een paar grote gaten bevrijdde. Activisme, algemeen enkelvoudig stemrecht, Ijzerfront: het was me allemaal maar vaag bekend. Camille Huysmans, Cyriel Verschaeve en Lodewijk Dosfel: alleen van naam. Hoog tijd was het dus dat ik iets las over de eerste wereldoorlog. Ook een beetje een eerbetoon aan mijn papa, die honderden boeken over de oorlog heeft verslonden.
Een pleidooi ook voor meer non-fictie. Misschien moet ik mijn tijd beter indelen, en ook lezen om te leren.
(een pluim voor Sophie De Schaepdrijver. Ik had haar eens gehoord en gezien op televisie. Een vrouw om maar op te kijken)
BartleestK 