De 12 verhalen van Kathedraal zijn geen gewone lectuur. Ze raken me allemaal, en ze zijn zo eenvoudig, en toch zo diep. Of zo eenvoudig en daarom zo diep. Ik weet niet precies wat er bij mij gebeurt als ik Raymond Carver lees, maar het is heftig. Ik ben het personage dat vertelt, ik deel de gevoelens, kijk mee, luister naar de dialogen, ruik de geuren. Dat heb ik bij weinig auteurs. Carver is echt top.
Een schande trouwens dat ik nu al mijn tweede verhalenbundel van hem in vertaling lees. Dat moet de volgende keer zeker in het Engels!
Hoogtepunten? Er zijn er zoveel. Dit is een bundel zonder dieptepunten, die vanaf de eerste zinnen goed zit, en niet aflaat. De eerste zinnen, echt Carver: “Een vriend van me op mijn werk, Bud, vroeg Fran en mij te eten”. Helemaal Carver in zijn eenvoud. Ik ben meteen verkocht. Veren, heet het eerste verhaal, en het is top. En dat zijn Chefs huis, Liquidering, Een kleine weldaad, Voorzichtig, Waar ik vandaan bel, Koorts en het Hoofdstel ook. De andere verhalen zijn gewoon goed.
Ik ben aangedaan alleen al van de grote foto op de achterflap. Een heel mooie reeks trouwens, die De Bij Klassieken
BartleestK 