In de Fnac in Luik zag ik een verzamelband met de Afrikaanse avonturen van Djinn. Het waren de mooie tekeningen van lijven die mijn aandacht trokken. Ik aarzelde even om de verzameling te kopen, maar koos uiteindelijk toch voor de losse strips. En niet voor de Afrikaanse avonturen, maar voor de Ottomaanse, die me qua tekeningen minder aantrokken, maar die het begin van de reeks vormden. De scenario’s zijn van Dufaux en de tekeningen van Miralles.
Het blijft wennen, een strip. Ik lees er weinig (behalve indianenstrips), en verwonder me iedere keer over de andere taal die gebruikt wordt, het suggestieve in plaats van het expliciete (ook al zijn de tekeningen dan wel weer expliciet).
Geen duidelijke mening dus. Het verhaal blijft raden, veronderstellen, soms mooi suggestief, soms lomp en onhandig. Een strip vol lichamelijke liefde, en ik vermoed dat alle afleveringen zo ongeveer hetzelfde brengen. Voorlopig hou ik het bij 1 en 2, tot ik later misschien toch bezwijk voor de mooie lijven van de Afrikaanse verhalen.
BartleestK 