Smaken kunnen veranderen, en het is niet leuk om daar op te komen. Vroeger kocht ik alles van Komrij, was op voorhand gewonnen, dweepte met de schrijver die me had leren lezen. Want het is waar: het moment waarop ik in de KULAK-bibliotheek, bij de aanwinsten, het boek Verwoest Arcadië in mijn handen nam en uitleende, heeft mijn leven veranderd. Is dat te zwaarwichtig? Het is niet eens overdreven. Het was een dag in de herfst van 1980.
Vóór Komrij las ik niets, en sinds Komrij heel veel. Bij voorkeur Nederlandse literatuur. En ik ben Komrij blijven lezen, tot 2000. Met de gedichten had ik het wat moeilijk, het genre ligt me niet. Maar alle proza ging er in. Na de Klopgeest werd het minder, was de betovering voorbij.
Van betovering geen sprake meer. Ik kocht recent Luim: het komrijk van Kees van Kooten, een eigenzinnige selectie uit het werk van Gerrit Komrij. Het is een boekje uit een reeks van vier, waarvan ik nu al weet dat de andere delen niet in huis komen. Ik lees het en het zegt me maar weinig meer.
Bij Twee Punt Nul, postuum uitgegeven in 2013 en dat ik in de stadsbibliotheek ontleende, was het ook weer zo. Of nog veel erger. De teksten van Komrij over internet en de computer zijn vergezocht en raken me niet. Ik ben bang dat het helemaal over is. Komrij is in 2012 gestorven, en mijn enthousiasme voor hem ook. Zonde.
BartleestK 