Wat een pretentieuze titel. Via een lovende recensie in de krant maakte ik kennis met de romancyclus van Jean-Philippe Toussaint. Vier romans over het einde van een relatie (met Marie, een modeontwerpster). Het vierde deel, dat pas uit het Frans is vertaald, heet Nue (kan ook tellen). Ik, die altijd op zoek ben naar een boek dat me weer verzoent met de Franse literatuur, trok naar de bib. Ik wou starten bij deel 1, met Faire l’amour dus. Of ging ik naar de bib in plaats van de boekhandel, omdat ik mijn vermoedens had?
Wat is dat toch met de Franse schrijvers? Bij elke zin staat een toevoeging, zoals: “kijk eens hoe mooi ik kan schrijven. En wist je dat er zoveel synoniemen bestonden voor? Of ook nog: dat woord kende je vast niet hé?” Waarom hebben ze niet door dat op die manier de lezer voortdurend wordt afgeleid, en dat op den duur het verhaal er echt niet meer toe doet.
Geen verzoening dus. De Franse literatuur, waar ik als student ooit voor gekozen heb, kan me echt niet meer bekoren. Ik breng deel 1 van de cyclus dit weekend terug naar de bib. De andere delen laat ik daar liggen.
Vreemd: anderen lijken wel onder de indruk, want alle kritieken die ik lees zijn lovend. Ik heb van Faire l’amour 100 bladzijden gelezen, een nachtelijke tocht door Tokyo. Maar er gebeurt nets, en het raakt me nergens..
BartleestK 