Het nieuwste boek van Siri Hustvedt is echt een klepper. Ik ben er een paar weken mee zoet geweest, en laat ik het maar eerlijk bekennen: een paar keer was ik van plan om te stoppen. Het verhaal, heel ingenieus en daarom soms gekunsteld, verwacht van de lezer wel heel veel commitment. In het begin kreeg ze die ook van mij, maar daarna werd het minder. Het viel me ook op dat ik me dikwijls te dom voelde voor het boek, of te rusteloos. Het kwam me voor als een verhaal voor rustige intellectuelen, wat natuurlijk onzin is.
Een vreemd fenomeen: zo’n 100 bladzijden van het einde besloot ik ermee te kappen, het boek terug in het rek te zetten, maar slaagde er niet in. Is me zelden overkomen. Er was iets dat me belette om het einde te missen. Ik bedacht dat het boek misschien mijn onderbewuste aansprak, dat daaruit dat appel kwam. Wat natuurlijk onzin is.
Soit, een dubbel gevoel dus. In de vuilbak ermee, of op de middelste plank. Koesteren of achteloos achterlaten. Neen, toch eerder koesteren. Ik heb wel iets met Hustvedt.
BartleestK 