Nog nooit iets van Wieringa gelezen. Daar moest verandering in komen. Een vlotte, welbespraakte schrijver op teevee. een man van zijn tijd. En heel succesvol. Dus leende ik in de bibliotheek Dit zijn de namen, een bekroonde roman uit 2012.
Twee aparte verhalen, die spelen in een land waar ik me nooit heb thuisgevoeld. Op zich niet zo erg. Van hoofdstuk tot hoofdstuk springen we van verhaal A naar verhaal B. Zolang die verhalen boeien is daar niets mis mee. Maar het eerste (dat van de politieman), leuk in het begin, kreeg een wending en mijn aandacht verslapte: godsdienst wordt nooit mijn ding. En het andere verhaal, dat van de vluchtelingen, nam me al van het begin niet mee. Ik had het gevoel dat er een paar stereotypen (de zwarte, de lange, de vechtersbaas, het kind, …) telkens opnieuw ongeveer hetzelfde meemaakten. En dat was natuurlijk ook zo: trekken door een dorre woestijn is geen vermakelijke bezigheid, maar het is ook geen makkie om er een boeiend verhaal van te maken.
Mijn eerste kennismaking met Tommy Wieringa was dus geen succes. Op naar beter.
BartleestK 