Zoekend op de planken van Franse boeken in de bibliotheek. Het moet er toch eens van komen. Mijn grote verzoening met de Franse literatuur. Ik zit er al zolang op te wachten. Toegegeven, er kwam ook weinig inspanning van mijn kant. Maar dat kan me de laatste tijd niet meer worden verweten. Een debuut van een onbekende schrijfster, misschien zou dit het keerpunt zijn.
Félicité Herzog schrijft mooi. Maar dat was nu net wat ik de Franse literatuur verwijt: mooischrijverij. En in de eerste honderd bladzijden van Un héros (een boek over haar fascinatie voor haar onaandachtige en overspelige vader) heb ik me daar ook weer aan geërgerd. Zinnen om de zin. Om geen andere reden. Een dun verhaal, meer een schets, een familie doorgelicht. Te licht. Boek toe. Verzoening uitgesteld.
(de wikkel met de foto zat niet meer rond het boek. Misschien had die me wel argwanend gemaakt, en had ik daarom het boek al eerder teruggelegd…)
BartleestK 