Het moest er eens van komen. Nu is het zo ver. Edouard Louis heeft me tijdelijk verzoend met de Franse literatuur. Tijdelijk, want ik blijf op mijn hoede, en ook omdat veel Fransen En finir avec Eddy Bellegueule niet als grote literatuur zien, maar wel als een interessante témoignage. Ikzelf was snel mee in het verhaal, raakte nooit verveeld, en dat is al veel meer dan wat de laatste Franse boeken bij mij teweeg brachten. Bravo dus voor deze roman, keihard maar ook poeslief, over het leven in een klein dorp, met allemaal mensen die hard hun best doen maar geen meter vooruit komen. Zoals wij allemaal dus. Af entoe kon ik me ook makkelijk vereenzelvigen met Eddy.
Dit was trouwens het eerste boek dat ik op m’n Kindle las. Een beetje vreemd, maar het went snel. Heb ik ook belang bij, want ik ben van plan om voortaan alleen nog digitaal te lezen (boekenkast overvol). Jammer voor de boekenwinkel…
BartleestK 