Blijkbaar lees ik andere boeken op m’n Kindle dan toen ik op papier las. Misschien had ik nooit voor dit boek van Alice Munro gekozen. Het ligt te vaak bij de bestsellers, de eindejaarslijstjes, en dat schrift mij gewoonlijk af. Maar met m’n Kindle heb ik daar minder last van. Dat is goed, zeker?
Munro leest echt wel vlot. Soms vraag je je wel eens af of dit wel grote literatuur is, het leest daarvoor misschien iets te vlot. Maar enkele van de verhalen uit Levens van meisjes en vrouwen beklijven echt. De ik-figuur in alle verhalen is iemand waar je alleen mee kan sympathiseren. Met hoe ze de sexualiteit ontdekt bijvoorbeeld. Hoe ze tegelijk veel meer en veel minder onschuldig is dan ze zich voordoet. Ook haar houding tegenover de verschillende godsdiensten die in Jubilee beleden worden, hoe ze opportunistisch tekeer gaat, de raad van haar moeder half volgt, …
Bij één verhaal (Erfgenamen …) ben ik er niet helemaal in geslaagd om de betovering te voelen, maar over het algemeen lukt dat wel, en goed. Munro is het typevoorbeeld van een auteur die je makkelijk kan aanbevelen. Ook aan wie geen leeservaring heeft. Ze schrijft misschien dingen onder haar niveau, maar ze schrijft ze verdorie goed!
BartleestK 